Σημείωμα

Ο Γιάνκελ είχε χάσει δύο μωρά, ένα απο πυρετό και ένα από τον αλευρόμυλο, που έπαιρνε τη ζωή ενός κατοίκου κάθε χρόνο.Είχε χάσει επίσης και μία σύζυγο, όχι από θάνατο αλλά από άλλον άντρα. Γύρισε ένα απόγευμα από τη βιβλιοθήκη και βρήκε ένα σημείωμα να καλύπτει το χαλάκι της πόρτας τους. "Επρεπε να το κάνω για μένα". Έμοιαζε με οτιδήποτε άλλο σημείωμα θα μπορούσε να του είχε αφήσει όπως "έρχομαι σε λίγο, μην ανησυχείς". Του φαινόταν τόσο περίεργο που ένα τόσο διαφορετικό σημείωμα έμοιαζε σε πρώτη ματιά ακριβώς το ίδιο ασήμαντο.
Θα μπορούσε να τη μισήσει. Αλλά η γυναίκα του ήταν ο πρώτος και μοναδικός του έρωτας και ήταν στη φύση όσων κατάγονταν από αυτό το μικροσκοπικό χωριό να συγχωρούν τον πρώτο τους έρωτα, κι έτσι πίεσε τον εαυτό του να καταλάβει ή να προσπαθεί να καταλαβαίνει.
Πέρασε τιςεπόμενες εβδομάδες προσπαθώντας να διώξει τις εικόνες του γραφειοκράτη να πηδάει τη γυναίκα του. Στο πάτωμα με υλικά μαγειρικής, στο γρασίδι στον κήπο του νέου τεράστιου σπιτιού τους.
Του γλύφει άραγε το πέος; Αναρωτιόταν. Το ξέρω είναι χαζή σκέψη και μόνο πόνο θα μου προκαλέσει αλλά δεν μπορώ να τη διώξω. Κι όταν του γλυφει τον πούτσο, αυτός τι κάνει; Τραβάει προς τα πίσω τα μαλλιά της για να την κοιτάζει; Της αγγίζει το στήθος;
Το σημείωμα δεν άντεχε να το κρατήσει, αλλά δεν άντεχε και να το καταστρέψει. Κι έτσι προσπαθούσε να το χάσει. Το άφηνε δίπλα σε κηροπήγια που έσταζαν κερί, το τοποθετούσε ανάμεσα στα ψωμάκια κάθε Πάσχα, το πετούσε μαζί με τα τσαλακωμένα χαρτιά του γραφείου του ελπίζοντας πως δεν θα το βρει εκεί όταν επιστρέψει. Αλλά ήταν πάντα εκεί. Δεν μπορούσε με κανένα τρόπο να χάσει το σημείωμα. Επέστρεφε διαρκώς σ'εκείνον. Έμενε μαζί του σαν κομμάτι του εαυτού του, σαν εκ γενετής σημάδι, σαν μέλος του σώματος, ήταν πάνω του, μέσα του, ο εαυτός του, ο ύμνος του "έπρεπε να το κάνω για μένα".
Είχε χάσει τόσα χαρτάκια κατά καιρούς, αλλά και κλειδιά, μολύβια, ρολόγια, ασημικά. Είχε χάσει ένα παπούτσι, τα αγαπημένα του μανικετόκουμπα από οπάλιο, τρία χρόνια απ' τη ζωή του, εκατομμύρια ιδέες που σκόπευε να σημειώσει , τα μαλλιά του, την κορμοστασιά του, δυο γονείς, δυο μωρά, μια σύζυγο, μια περιουσία σε ψιλά, περισσότερες ευκαιρίες απ'όσες μπορούσε να μετρήσει.
Αλλά αυτό το κομμάτι χαρτί δεν θα εξαφανιζόταν ποτέ, ούτε η εικόνα της ξαπλωμένης γυναίκας του.